Samen leren en verbeteren in de praktijk: zo werkt het zorg-onderwijs lint

In dit derde interview vanuit het Centre of Expertise Bestendige Zorg blikken we terug op de opbrengsten én kijken we vooruit: wat werkt, wat schuurt en waar liggen kansen?

Maarten stapte twee jaar geleden in het project, toen hij het LINT (Leer en INnovaTieteam) neurorevalidatie overnam. “Toen ik binnenkwam, nam ik het over van een collega die het LINT coördineerde. Wat ik zag was dat er samen met de HAN en ROC Nijmegen een goed opleidingsmodel stond. Een constructie waar zowel medewerkers als studenten tevreden over zijn.”

Vanaf het begin had de samenwerking meerdere doelen: opleiden, onderzoeken en verbeteren in de praktijk. “Je zag dat er verschillende poten onder zaten: het opleiden van studenten, het onderzoek met studenten zoals Interprofessioneel Praktijk Leren en Praktijkinnovatie in Zorg en Welzijn (PZW), en de samenwerking met het lectoraat.”

Tegelijkertijd was het zoeken naar structuur. “In het begin was het voor mij ook zoeken. Hoe zit die samenwerking eigenlijk in elkaar? Met wie zit je aan tafel? Welke overleggen zijn er en wat is daarvan de meerwaarde?”

Een van de belangrijkste opbrengsten is het opleiden van meer verpleegkundigen. “De doelstelling was destijds om het aantal studenten te verdubbelen. Als je kijkt waar we nu staan, dan zitten we daar ruim boven. Dat gaat gewoon hartstikke goed.”

Op de afdeling is leren onderdeel van het dagelijks werk geworden. “Waar normaal gesproken zes leerlingen rondlopen en daarnaast veel stagiaires. Dat werkt goed. We hebben een sterke praktijkopleider en goede werkbegeleiders.”

De manier van begeleiden veranderde ook. “Voorheen was het meer het klassieke model van meester–gezel. Nu zien we veel meer eigen regie bij studenten, maar wel met begeleiding van ervaren verpleegkundigen.” Dat werkt twee kanten op. “De vaste verpleegkundigen leren ook weer van de studenten. Studenten brengen nieuwe kennis mee vanuit de opleiding. Dat is echt wederkerig leren.”
 

Studentenonderzoek zorgt voor beweging in de praktijk. “Studenten doen vaak kleinere onderzoeken, maar die bouwen wel op elkaar voort. Daardoor kun je telkens weer een stap verder.” 

Een concreet voorbeeld is handhygiëne. “Handhygiëne was een onderwerp waar we op konden verbeteren. Studenten hebben daar onderzoek naar gedaan en interventies ontwikkeld. In de laatste cijfers zagen we een stijging van twintig procent.”

Omdat studenten blijven instromen, blijft ook de ontwikkeling doorgaan. “Het houdt ons scherp en actief. Studenten presenteren hun resultaten en daar kunnen wij weer op voortbouwen.”

Het project Mantelkracht laat zien hoe samenwerking leidt tot concrete resultaten. “Dat was echt een mooie interdisciplinaire samenwerking. Met jullie (HAN) ontwerpgericht onderzoek, waar jullie een belangrijke rol in hadden.” Juist die aanpak maakt het verschil.

“Wat wij vaak willen is snel resultaat. Maar jullie helpen om eerst terug te gaan naar de probleemdefinitie: wat is nu eigenlijk het echte probleem? Dat heeft geresulteerd in een product waar we allemaal trots op zijn en ook echt verder mee willen en kunnen.”
 

De kracht zit volgens Maarten in persoonlijk contact en korte lijnen. “Het contact met onze contactpersoon bij de HAN was heel prettig. Die wist precies de weg te vinden binnen de organisatie. En omdat zij ons ook goed kende en meedacht met de onderzoekslijnen, zag je dat we met meer focus en lange termijn planning onderzoek gingen doen.”

Informeel contact speelt daarin een grote rol. “Wij spraken elkaar vaak gewoon laagdrempelig. Niet alleen in stuurgroepvergaderingen. Als je elkaar goed leert kennen, gaat samenwerken vanzelf makkelijker.”
 

Tegelijkertijd zijn er ook aandachtspunten, vooral op het snijvlak van organisatie en samenwerking. “Op een gegeven moment viel een deel van de begeleiding vanuit de HAN weg. Dat begrijpen we rationeel, want er was geen budget meer. Maar het zorgde wel voor een gat.” Dat raakt direct de praktijk. 

“Studenten presenteren hun onderzoek en wij zijn enthousiast. Maar soms vragen ze: voldoet dit ook voor school? En daar kunnen wij dan geen antwoord op geven.” Ook het vinden van de juiste contactpersoon kost soms tijd. “Als er iets speelt met een student, moet je uiteindelijk bij een studiecoach of studentloopbaanbegeleider zijn. Maar dat zijn steeds andere mensen.”

Volgens hem maakt een vast aanspreekpunt het verschil. “Wat we eerder hadden, was een vaste persoon die we gewoon even konden aanspreken. Dat maakte de samenwerking veel sterker.”
 

Op de werkvloer zelf verloopt de samenwerking soepel. “Op de vloer draait het eigenlijk als een tierelier. Terwijl wij als managers soms nog zoeken naar wat de samenwerking precies oplevert.” Daar zit volgens hem ook een kans.

“Op de werkvloer weten mensen elkaar te vinden. Maar op managementniveau moeten we misschien beter met elkaar bepalen wat we nu eigenlijk willen bereiken.” Juist die wisselwerking is de kern van het Centre of Expertise Bestendige Zorg: vragen uit de praktijk vertalen naar onderwijs en onderzoek, en andersom.
 

Voor de toekomst ziet Maarten kansen in het verder versterken van de samenwerking. De sleutel? Duidelijkheid en gezamenlijke richting. Heldere afspraken, een gedeelde visie en vaste contactpersonen helpen om de impact te vergroten. Zodat projecten niet alleen goed draaien op de werkvloer, maar ook strategisch bijdragen aan duurzame verbetering van de zorg.

Het Centre of Expertise Bestendige Zorg bouwt daarmee verder op wat er al staat: een sterke samenwerking waarin leren, onderzoeken en verbeteren samenkomen in de praktijk.