‘Eerst wilde ik Food Science studeren in Den Haag, maar ik ben blij dat ik uiteindelijk voor Life Sciences in Nijmegen gekozen heb. De studie is breed en ik heb hier al veel vrienden gemaakt. Ik denk niet dat ik ooit nog terug ga naar Indonesië.’
In de Nijmeegse kantine praat de Indonesische Eko Baskoro Harimulyo (20) honderduit over zijn ervaringen in Nederland. Sinds 1,5 jaar studeert hij Life Sciences bij de HAN, de internationale variant van het Hoger Laboratorium Onderwijs (HLO). Na een mislukte poging om in Engeland te gaan studeren, werd Eko door zijn tante en oom enthousiast gemaakt om voor Nederland te kiezen.
Platteland
Het studeren en leven in Nijmegen bevalt Eko goed. In de beginfase van zijn verblijf in Nederland heeft hij veel hulp gehad van andere studenten en van begeleiders van de HAN. Nu woont hij in een huis met studenten uit verschillende landen en hij werkt in een Italiaans restaurant. Omdat hij al vanaf zijn 13e op zichzelf woont, mist Eko zijn familie niet. Zijn ouders stuurden hem van het platteland naar de stad om een opleiding te volgen en nu woont hij dus aan de andere kant van de wereld. ‘Ik ben blij dat mijn ouders me deze mogelijkheid bieden. Ik leer nieuwe mensen en een nieuwe cultuur kennen. Ik wil me, ook na mijn studie, blijven ontwikkelen.’
Modern
Sport heeft Eko geholpen om zijn weg te vinden in het Nijmeegse studentenleven. ‘Tijdens het voetballen is communiceren geen enkel probleem. De taal van voetbal is namelijk universeel. Maar ik roep tijdens het voetballen wel vaak: snel, snel!’, vertelt hij met een glimlach. Samen met een aantal medestudenten heeft hij zijn eigen zaalvoetbalteam opgericht. Ze spelen mee met de interne competitie van het sportcentrum en dus wordt er elke week fanatiek gevoetbald. Thuis speelde Eko op een open vlakte, waar naast voetbal ook basketbal en badminton werd gespeeld. Hier voetbalt hij in een nieuw gebouw met moderne faciliteiten. ‘Het 1e jaar is de sportkaart voor internationale studenten gratis, dus we zijn gewoon een keer naar het sportcentrum gegaan om te kijken wat er te doen was. Soms ga ik ook basketballen.’
Natuurlijk heeft het leven in een andere cultuur invloed op hem, maar hij probeert ook zijn eigen waarden hoog te houden. Zo weigert hij een agenda aan te schaffen. ‘Mensen zijn altijd verbaasd dat ik geen agenda heb, maar die heb ik ook niet nodig. Ik voetbal elke week op donderdag; die afspraak hoef ik niet op te schrijven!’
