Twittero ergo sum

Inspirerende conversatie als deze is overal te horen waar jeugdige en/of trendy GSM-gebruikers zijn. Nóg een zegen van deze tijd: volksstammen vluchtige vrienden die elkaar nauwelijks kennen of zelfs nooit lijfelijk ontmoet hebben. Niettemin kwetteren ze twentyfour-seven over must haves op marktplaats of hun sexuele escapades. Van alles heb je tegenwoordig light-versies, zelfs van vrienden. En mocht jij ook digitale maatjes hebben, bereid je dan voor op een deukje in je zelfbeeld: de hipste van je vrienden zijn je nu al weer aan het ´defrienden´. We lijken nog maar een klein stapje verwijderd van het asociaal netwerk Enemies.

Continu bereikbaar, altijd online, het ideaal van de zelfverklaarde multimediale medemens. Waarom eigenlijk?
Vermoedelijk omdat menig gesjeesde westerling veelal geen tijd heeft of meent te hebben voor echt contact. Reistijd is tijdverlies en tijd is geld. Doorvragen is een tijdslurper en diepgang bereik je niet in een handomdraai. Tja, dan maar niet, tot mails, CU! Weer anderen laten zich geselen door een ´baas´ (Honds voor leidinggevende) die foute managementboeken leest en van z´n loonlakeien op vakantie in de tropen bereikbaarheid eist voor de kleinste kantoorkolder. Die slaafse houding werkt digitale verslaving in de hand. En natuurlijk, verslaving is op zichzelf al een verklaring voor het woekerend wereldweb. Veiligheid is eveneens een drijfveer om vooral langs digitale weg contact te onderhouden. Je laat niemand te dichtbij komen. Wordt het toch te emotioneel of ingewikkeld, dan kun je rap afstand nemen. Online wordt offline, digitaal snel weg, klik-klaar. Met een teentje in het water kun je niet helemaal nat gaan. En als je een baantje trekt, ligt het parcours vast, no alarms and no surprises. Maar de ervaring van zwemmen in de oceaan blijft je zo onthouden – een gevecht met de haaien ook, toegegeven.

De mythos van altijd online voorziet daarnaast royaal in de hang naar permanent vermaak, diep verankerd in brede lagen van de bevolking. Zonder prikkels wordt het volk al snel prikkelbaar. Langere stiltes, waarin je je bewust wordt van jezelf en je innerlijk leven, is voor velen te confronterend of beangstigend. Continue communicatie is continue afleiding, zonder het pijnlijk besef daarvan. Een vrolijke dans op de rand van je vulkaan, om de hete brei. De kans op een nare smak of uitbarsting wordt er zo niet minder op, maar alla.
Tot slot is er ook nog (Darwin voor dummies) de aap in ons. Monkey see is monkey do. Iedereen wil aan boord, ongeacht waar de trendboot nu weer naartoe vaart. ´Zijn meningen in de mode, prima, waar is de zeepkist?´ ´Dus jij twittert, hè? Nou, deze meneer ook!´ Zo verliezen we onszelf in onze angst iets te missen.
Nu is het lang niet allemaal kommer en kwel, uiteraard. Er zijn minstens zoveel positieve motieven om uitbundig digitaal te spreken: beter een fijn gesprek en een hoop lol achter je webcam dan twee uur in de file naar je familie. Er is niks mis met een reisdagboek op je blog waarin je bloed- en zielsverwanten op de hoogte houdt van je trektocht door Tasmanië. Hordes internetters zijn zielsgelukkig in elkaars bedje beland door de zegeningen van internetdating. En mocht jij als toevallige getuige twitterend een dreigend ongeluk van de mensheid weten af te wenden, dan mag je van mij meteen een medaille krijgen.

Wat is nu de slotsom: Ik twitter, dus ik ben? Of vreet de communicatierevolutie uiteindelijk toch haar eigen kinderen op? We hoeven niet te kiezen tussen uitersten, in het midden vinden we de kern van de zaak. Technologische ontwikkeling zoals in de wondere wereld van Web 2.0 is principieel nooit goed of slecht. Het gebruik is bepalend en dus de gebruiker. Hoe zeggen Duitsers dat mooi: mit Vorsicht zu genießen. Als we zo met Hyves en co weten om te gaan, denk ik dat ´t wel eens het begin kan zijn van een voortreffelijke vriendschap.

Hans Wanningen

Twitteren (Yammer) bij de HAN:

http://blog.han.nl/internalbranding/yammer-bij-de-han
http://han.twittergids.nl/