Een groep van 30 studenten zit in een lokaal. Buiten, in de gang staan hun rugzakken opgetast. Ze hebben gebruinde gezichten en vuile kleren. Onverwacht vakantietje? Echt niet, ze komen net terug van een groepsdynamische survival.
Geen gewoon overlevingskamp, maar een met opdrachten en leermomenten die ze waarschijnlijk de rest van hun studie zullen meenemen. De groep studenten studeert Psychomotorische Therapie, een van de studierichtingen bij de opleiding Creatieve Therapie.
Terwijl student Michaël een hap neemt van een stukje appeltaart legt hij uit: 'Wij zetten bewegen in als therapeutisch middel. De bewegingszaal is ons laboratorium.'
De studenten liepen 3 dagen volbepakt rond. Ze liepen naar Groesbeek, hebben gekanood, sliepen in een tipi en in hun eigen tentjes. Bij de start van de tocht leverden ze hun mobieltjes en geld in. Per dag kregen ze een budget van € 4,- en verdeelden ze de taken rond logistiek en organisatie.
Ze formuleerden ook persoonlijke werkdoelen, zoals: ik geef een x keer per dag mijn grenzen aan wat betreft mijn fysieke mogelijkheden. Een zeer realistisch werkdoel, want er werd wat afgezien. Een groep zeulde bijvoorbeeld 3 dagen met een rolstoel, vanwege de blessure van een van hen.
Het onderwerp van deze periode in hoofdfase 1 is groepsdynamisch werken binnen psychomotorische therapie met cluster-C patiënten, mensen met een bepaalde vorm van persoonlijkheidsstoornissen.
Vooraf bestudeerden studenten daar de theorie over, zodat de ervaringen tijdens het kamp er direct aan gekoppeld konden worden. Iedereen observeerde 2 groepsleden op cluster-C symptomen als vermijding of dwangmatig handelen.
Veel opdrachten dus, maar de belangrijkste opdracht was dat de groep voor de rest van het jaar afspraken zou maken voor een optimale leeromgeving.
Elke avond kwamen de docenten naar het kamp en was er een groepszitting over werkdoelen en werd stilgestaan bij de betekenisvolle momenten.
Het werd geen gemakkelijke tijd, maar iedereen overleefde het. Sterker nog, docent Chris Raaijmakers noemt het een bijzonder positieve leerervaring: 'De studenten zijn zich bewust geworden van het effect van groepsdynamische factoren en hebben op een heel concrete manier kunnen werken met werkdoelen. Ze hebben onder deze bijzondere omstandigheden kunnen observeren in de groep en geleerd om vragen te stellen over hun of andermans gedrag zoals: wanneer is gedrag onder deze omstandigheden gestoord?'
'Wat ook belangrijk is: de studenten zijn zich meer bewust geworden van hun eigen persoonlijkheid. Als therapeut neem je dat mee in je methodisch handelen, je zet daarbij je eigen persoonlijkheid ook in.'
Docenten liepen niet mee. 'We wilden de studenten zelf de verantwoordelijkheid in de groep geven. Dus: durf fouten te maken. Wat niet werkt, kun je bijstellen. Belangrijk is dat zij voldoende verantwoordelijkheid leren nemen maar dat wij het proces bewaken.'
Terwijl de laatste kruimels van de taart in gretige monden verdwijnen, zegt docent Gerard Kessels: 'Als jullie aan alle voorwaarden hebben voldaan, dan krijgen jullie het certifcaat Dynamica Life.'
Studenten vragen naderhand: 'Krijgen we daarna ook onze portemonnees terug? En onze mobiele telefoons?'
'Was er eigenlijk nog geld over?' 'Nee joh!', zegt iemand, 'daar hebben we toch die appeltaart van gekocht?'
Bron: Sensor
